Muhtemelen yaşım sizinki kadar değil, ve yaşadıklarım da… ama buna rağmen sizinle aynı şeyleri düşünmeme yetecek kadar hekimlik deneyimim olduğunu düşünüyorum.
“Yıllardır” diyebileceğim kadar uzun bir süreden beri elimdeki neşteri Hipokrat’ın bedenine saplamamak için uğraş vermekten yoruldum… Yıllar önce saygıyla elime aldığım, özenle kullanmaya çaba gösterdiğim neşter artık parmaklarımın arasından kayıp düşmek üzere… Onu olmadık biçimde kullanmak zorunda bırakılmaya dayanamaz oldum…
Yıllar sonra geriye dönüp baktığımda (buna ömrüm yeterse) yirmi yılımı verdiğim mesleğimi saygıyla hatırlayabilmek için, bugünden birşeyler yapmam gerektiği o kadar açık ki… Kendime ve mesleğime karşı duyduğum saygımı daha fazla tüketmeden parmaklarımı gevşetmeye, elimdeki neşteri bırakmaya karar verdim…
Bu kararı vermek kolay olmadı elbet. Ancak, gecenin bu vaktinde yazdıklarınızı okuduğumda,
-ki sizinle bu akşam tanıştım ve yazılarınızı geriye doğru okurken bu yazıda durdum kaldım ve mutlaka bir şeyler yazmalıyım diye düşündüm-
mesleğimi bırakma noktasına getiren düşünceler bağlamında yalnız olmadığımı farkettim.. Peki, benzer düşüncelerin paylaşılıyor olması beni rahatlattı mı? Sanmam!… Çünkü hâlâ “bırakıp kaçmışlık” duygusundan kurtulabilmiş değilim; kalırsam az buçuk saygımı da yitirmekten korkuyorum, gidersem korkaklık etmiş olmaktan…

yirmiüç şubat perşembe /desem de, farkettim ki aslında cumanın ilk dakikaları geride kalmış, gün yirmidört şubata dönmüş bile../

Beni sabırla dinlediğiniz için teşekkür ederim

Not: geçtiğimiz son 4-5 gün boyunca, düştüğü “göğü” nerdeyse tamamen ısıtmış ve artık “suya niyetle” çıkınını hazırlayıp yola koyulmuş olan cemrelerden söz etmek varken, insanın içini sıkan bir yığın söz ettiğim için de kusura bakmayın olur mu?

Ahmet Hamdi GÜNDOĞAN